Als je je begeeft op het spirituele pad – hoe dat er voor jou ook precies uitziet – ben je vertrokken op een reis naar meer bewustzijn. Voor mij is dat al vele jaren het pad van mindfulness en meditatie. Omdat er erg veel misverstanden over bestaan, deel ik hier graag enkele tekenen van spirituele groei die ik (soms) zelf ervaar. Want hoe weet je in ’s hemelsnaam of je op de goede weg bent? De belangrijkste graadmeter voor mij is dat onze beoefening een positieve invloed heeft op ons dagelijks leven, ons zelfbeeld en onze relaties. Waarom zouden we er anders tijd in steken?
Benieuwd of je je herkent in de volgende dingen:
1. Je neemt dingen minder persoonlijk
Als je buurman kortaf is, je vriend niet terugbelt of iemand je verjaardag vergeet: het kan vervelend zijn of pijn doen, maar iets in jou weet dat het niet per se persoonlijk is. Je hoeft het niet groter te maken dan het is.
Als het toch persoonlijk binnenkomt, ben je je gewaar van het feit dat dit jou persoonlijk raakt. Je staat stil bij wat het allemaal met jou doet. Je pauzeert vooraleer je reageert. Er is meer ruimte tussen wat er gebeurt en jouw reactie erop.
~~~ Spirituele groei betekent niet: ik laat me niet meer raken door dingen. Ik moet altijd Zen zijn.
~~~ Maar wel: ik ga bewuster om met mijn reacties op de dingen. Ik probeer ervoor te zorgen dat ik niet zomaar word meegezogen in mijn eigen drama-verhalen.
2. Je kent je eigen grenzen en durft ze te uiten
Door de beoefening ben je meer in contact met jezelf, je lichaam, je gedachten en gevoelens. Je voelt dan ook je grenzen duidelijker aan en je probeert ze te respecteren.
Hoe hiermee om te gaan?
teeds bewust zijn van wat je doet. Wat je denkt. Wat je voelt. Stilstaan bij wat je ervaart. Met aandacht je tanden poetsen, douchen, eten, wandelen. Mindful spreken en luisteren. Poeh! Soms is het veel gemakkelijker om niet stil te staan. Veel leuker om gewoon door te gaan en je eigen ding te doen.
Het is zo gemakkelijk om mindfulness te associëren met een bepaalde toestand: als ik mindful ben, dan zal ik rustig, kalm, tevreden, liefdevol of gelukkig zijn. Maar zo werkt het niet. Mindful zijn betekent gewaar zijn van wat er hier en nu in me leeft, wat het ook is, en daar mijn volledige aandacht aan geven. Erbij blijven zo lang het duurt. En als het soms te overweldigend is, dan even een pauze nemen en iets anders gaan doen. Maar de intentie blijft om intiem te worden met mijn ervaring in dit moment. Precies zoals ik nu ben, met al mijn kleine kantjes. Dus ook de onzekerheid, jaloezie, angst, boosheid, zelfs het venijn. Het beeld loslaten van hoe ik zou moeten of willen zijn, en mezelf toestaan te zijn wie ik nu ben. (Venijnig, ik? Soms wel, ja!) Het is enorm bevrijdend om mijn eindeloze self-improvement-project stop te zetten. Of liever: om de neiging om mezelf te willen veranderen te zien opkomen, en de pijn van de zelfafwijzing die eronder zit liefdevol te erkennen.
