Dit jaar heb ik oud op nieuw doorgebracht op een stilteretraite in Cadzand.
Voor mij de perfecte afsluiter van een woelig, uitdagend jaar.

Het deed me opnieuw beseffen hoe kostbaar de stilte is.
En hoeveel gemakkelijker het is om in groep stil te zijn.

Na zes dagen zwijgen voelde ik hoe zwaarte plaats maakte voor lichtheid,
gemis voor overvloed, chaos en turbulentie voor kalmte en helderheid.

En dat allemaal door niets bijzonders te doen:
Stoppen, stilvallen, ademen.
De blik naar binnen brengen.
Gewoon Zijn met wat is.

Ik ben het jaar dus gestart met diepe dankbaarheid voor de beoefening.
En een hernieuwde liefde voor de stilte, voor de eenvoud van het zitten.

Snow Buddha, Plum Village, winter 2010

Deze winter neem ik graag de tijd om verder te bekomen en te herstellen.
Om in de praktijk te brengen wat ik zo vaak deel: mogen rusten, helen, Zijn.

Wanneer het zover is, zal ik mijn nieuwe groepsaanbod met je delen.
Momenteel zit dat nog te kiemen in de donkterte van moeder aarde.

Ik ben even benieuwd als jij wat er uiteindelijk tevoorschijn zal komen!

Voor nu wens ik jou een januari vol vertragen, ont-haasten, verstillen, Zijn.
Dat je de stilte van de winterse sneeuw mag voelen tot diep in je wezen.

Liefs,
Leni

Ik weet niet hoe het bij jou zit,
maar ik ben verslaafd aan mijn telefoon.
In de zin dat ik er meer tijd op spendeer
dan ik eigenlijk zou willen. *Zucht!*

Niets nieuws onder de zon.
Dertien jaar geleden schreef ik al een lied
– of een nieuwe tekst op een bestaand lied –
over mijn verlangen naar meer offline leven.

Toen had ik zelfs nog geen smartphone,
en toch was ik al verslaafd aan schermtijd.
Met de komst van de smartphone
is dat helaas niet bepaald verbeterd.

Dit nummer geeft me telkens weer een boost
om bewuster om te gaan met online tijd.

Ik hoop dat het jou ook mag inspireren:

(meer…)

Niet zo lang geleden nam ik afscheid van mijn meter.
Rita Jacobs. De zus van mijn moeder.
Tante Riet. ‘Rietje’ voor de vrienden.

Als ik terugkijk op haar leven,
zie ik ontzettend veel passie en avontuur.
Ze hield van reizen en bezocht zowat alle werelddelen.

Ze heeft als jonge vrouw zelfs vlieglessen gevolgd,
omdat ze eigenhandig een vliegtuig wilde besturen.
En zo geschiedde: ze haalde een brevet en vloog.

Wow. Wat een vrouw!

Een enorme drive had ze om haar dromen waar te maken.
Ze liet zich niet tegenhouden door angsten of rolpatronen.
Heel inspirerend. Dankbaar voor het voorbeeld dat ze me gaf.

Links: ik. Rechts: Rietje.

Haar overlijden maakt iets in me wakker.
Een verlangen om ook zo voluit te leven als zij.

Om niet aan de zijlijn te staan wachten,
maar te durven gaan voor mijn verlangen.

Om het leven niet langer uit te stellen,
maar te beseffen dat elke dag echt telt.

Ik voel een hernieuwde intentie om te Leven.
Om te kiezen voor wat me geluk en energie geeft.

Om niet zozeer te leven vanuit wat verwacht wordt,
of vanuit wat ik denk dat ik zou ‘moeten’ doen.

Om te durven kiezen voor wat mij tot leven brengt.
Om te mogen stralen. Om meer te mogen genieten.

Are you with me?

Waar word jij blij van?
Waar gaat jouw hart van zingen?

Wanneer ben je in je element?
Wat brengt jou terug tot leven?

Laat deze vragen gerust even bezinken.
Heb geduld als er niet meteen een antwoord komt.

Misschien heb je totaal geen idee waar je blij van wordt.
Misschien ben je het contact met jezelf wat kwijtgeraakt.

Misschien heb je jarenlang vooral voor anderen gezorgd.
Misschien ben je erg gefocust op productief bezig zijn.

Soms duurt het even voor zo’n sterke conditionering verzacht.
Beginnen met jezelf deze vragen te stellen is al genoeg.

Vroeg of laat wordt duidelijk waar je hart van gaat zingen.
En ik moedig je aan om dat spoor dan te durven volgen 😊

Liefs,
Leni

Ik weet niet hoe lang jij al op het pad bent van mindfulness/ bewustzijn/ liefde/ mededogen
– of hoe we dit prachtige pad naar vrijheid en vrede ook willen noemen –
maar zelf beoefen (en ploeter) ik al zo’n twintig jaar. Vrij intensief.

Ik herinner me één van mijn eerste retraites bij zenleraar Frank de Waele.
Tijdens een individueel gesprek drukte hij me op het hart:
‘Boosheid is oké. Het is een normale, menselijke emotie.’

Ik was stomverbaasd. ‘Hoezo? Ik zou toch niet boos mogen worden?
Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Dan mediteer ik toch niet goed?’
Ik wilde hem wel geloven, maar ik had een ander beeld voor ogen.

Het heeft me vele jaren gekost eer ik besefte dat dit net het probleem is.
Het beeld dat ik heb van een goede beoefenaar, van iemand die mediteert,
van hoe ik zou moeten zijn, zit mijn beoefening net enorm in de weg.

Het is bovendien heel pijnlijk, zeker in momenten van lijden.
Boosheid? Mag niet. Daar moet ik boven staan.
Verdriet? Even misschien, maar zeker niet te lang.

Onbewust sluimert voortdurend het idee: Ik moet meer zen zijn.
Sereen. Gelijkmoedig. Liefdevol glimlachend. Gecenterd. Kalm.
Het is een vorm van zelfafwijzing: wat ik voel, is niet oké.

Mijn boek is een neerslag van deze lange, rijke zoektocht.
Naar meer en meer delen van mezelf erkennen en omarmen.
En minder luisteren naar de stem die zegt dat het anders moet.

Hoe helend is het om mezelf te ont-moeten waar ik ben.
Inclusief de boosheid die er soms is, de rouw en de tranen.
Om alle kleuren van het palet van ervaringen te durven toelaten.

Ik hoop dat het boek jou de smaak geeft van diepe zelfacceptatie.
Van mogen zijn zoals je bent, en mogen voelen wat je voelt.
En de vrede, opluchting, ontspanning en zachtheid die dat brengt.

Dus ja, als je het mij vraagt, is dit een boek dat je gelezen MOET hebben.
Maar, euh, voel je zeker niet verplicht 😉

Het boek bestellen kan je HIER.

May we know
deep in our bones
that we always belong.

May we wake up
from the trance of unworthiness
and touch our inherent goodness.

May we wake up
to the preciousness of who we are
and embrace all parts that long for healing.

May we wake up
to the preciousness of this one life
this one day, this breath, this moment.

May we come home
in our tender hearts
and in our own Being.

~ Leni Cellini