Wat zit ik mensen toch aan te sporen om te vertragen,
om naar binnen te gaan, om de stilte op te zoeken
als de wereld in brand staat?
Hoe kunnen we op een kussen gaan zitten
terwijl er zoveel mensen lijden?
Is dat wel te verantwoorden?
Het kan zo zinloos lijken…
Egoïstisch zelfs, egocentrisch.
Waarom zouden we daar tijd aan besteden?
Daar zit ik soms wat mee gewrongen.
Met de ogenschijnlijke zinloosheid van het zitten.
En sluimerende schuldgevoelens tot gevolg.
Geëngageerd boeddhisme
Mijn leraar Thich Nhat Hanh (Thay) was hierin heel duidelijk.
Hij zei dat we van ons kussen moeten afkomen
om actief bij te dragen aan een betere wereld.
Mediteren alleen is niet genoeg.
Er is ook actie nodig.
Heilzame, geweldloze actie.
Geëngageerd boeddhisme, noemde hij het.
Waar spiritualiteit en activisme samenkomen.
Waar meditatie en actie niet langer tegengestelden zijn.
Maar, zo zei hij ook heel duidelijk,
mindfulness is wel de basis voor heilzame actie.
Onze daden dienen voort te komen uit onze beoefening. (meer…)
En dan is er het deel dat wel verlangt naar stilte
Ik kan misschien de wereld niet redden.
Is meditatie een egocentrische bedoening?
Als je buurman kortaf is, je vriend niet terugbelt of iemand je verjaardag vergeet: het kan vervelend zijn of pijn doen, maar iets in jou weet dat het niet per se persoonlijk is. Je hoeft het niet groter te maken dan het is.
teeds bewust zijn van wat je doet. Wat je denkt. Wat je voelt. Stilstaan bij wat je ervaart. Met aandacht je tanden poetsen, douchen, eten, wandelen. Mindful spreken en luisteren. Poeh! Soms is het veel gemakkelijker om niet stil te staan. Veel leuker om gewoon door te gaan en je eigen ding te doen.
