May we know
deep in our bones
that we always belong.
May we wake up
from the trance of unworthiness
and touch our inherent goodness.
May we wake up
to the preciousness of who we are
and embrace all parts that long for healing.
May we wake up
to the preciousness of this one life
this one day, this breath, this moment.
May we come home
in our tender hearts
and in our own Being.
~ Leni Cellini
De laatste tijd betrap ik mezelf erop hoe vaak ik in de toekomst leef.
Meestal ben ik met mijn aandacht bij wat komen zal,
in het bijzonder bij wat er allemaal kan mislopen.
‘Het komt niet goed’ is het terugkerend thema.
Mijn geest is in worry-modus.
De doemgedachten zijn talrijk.
Over mijn vaders gezondheid, bijvoorbeeld.
In mijn geest zie ik hoe mijn vader hervalt
en terug in het ziekenhuis belandt.
Of over mijn eigen woon- en leefsituatie.
In gedachten zie ik mezelf als een oud vrouwtje
die haar dagen in eenzaamheid doorbrengt.
Deze negatieve toekomstbeelden zijn heel sterk.
Soms hebben ze me helemaal in hun greep.
Het is een heuse oefening om hiermee om te gaan.
De eerste stap is beseffen: dit is een scenario.
Op het moment dat ik doorheb dat ik in de toekomst leef,
kan ik weer terugkomen naar wat er gebeurt in dit moment.
Deze ademhaling.
Mijn kat die spint.
Het geluid van de regen.
Zo wordt mijn gedachtestroom niet langer gevoed,
zonder ertegen te hoeven vechten.
Gewoon door het te leren zien. (meer…)
In spirituele middens wordt al eens beweerd
dat je tevreden moet zijn met wat je hebt
en je alles moet aanvaarden zoals het is.
Hm. Ook al zit daar veel wijsheid in,
het kan een echte kwelling worden
wanneer het leven even niet meezit.
Wellicht ga je dan harder je best doen
om de situatie toch maar te aanvaarden
en vrede te vinden in wat er gebeurt.
Zeker als je mediteert en mindful leeft,
kan je jezelf onder druk gaan zetten
om los te laten, om te accepteren wat is.
Wat als ware acceptatie hier niet over gaat?
Wat als aanvaarding veel zachter is dan dat
en je de strijd met wat je voelt zou stoppen?
Welkom, teleurstelling!
Onlangs leek voor mij een droom in vervulling te gaan:
ik zou samen met enkele gelijkgestemde vrienden
in een prachtig retraitecentrum gaan wonen.
Een plek creëren voor mensen om te komen verstillen:
dat was al meer dan tien jaar lang mijn hartsverlangen.
Enkele weken lang liep ik op wolkjes, vol dankbaarheid.
De teleurstelling was dan ook enorm groot
toen die vrienden zich één voor één terugtrokken.
Naast boosheid en verdriet, ervaarde ik ook veel verzet.
Ik wilde me niet in deze situatie bevinden.
Ik was nog helemaal niet klaar om los te laten.
Op zulke momenten is het niet helpend om te zeggen:
‘Ik moet gewoon aanvaarden wat er gebeurt’.
Wat wel helpt, is om mezelf toe te laten te voelen:
de teleurstelling, verbazing, weerstand, woede.
Kan ik aanvaarden dat ik niet kan aanvaarden?
Kan ik mezelf toestaan om weerstand te ervaren?
Mag de hele wirwar van emoties er zijn?
Kan ik mezelf tijd geven om te mogen rouwen?
Tranen met tuiten heb ik gehuild de afgelopen dagen.
Heel liefdevol om mezelf dat gewoon te mogen toestaan. (meer…)
Aan de buitenkant zie ik eruit als een volwassen vrouw.
Toch voel ik me vaak als een heel jong meisje.
In de realiteit ben ik de veertig al voorbij,
in mijn beleving soms eerder een jaar of vier.
Mijn innerlijk kind is nooit ver weg.
Ze leeft heel dicht onder de oppervlakte.
Ze is erbij als ik op de dansvloer sta.
Als ik verlang naar mannelijke aandacht.
Als ik me afvraag hoe ik overkom.
Wat anderen van me zouden denken.
Als ik mijn best doe om indruk te maken.
Als ik denk dat ik aandacht moet verdienen.
Word ik opgemerkt?
Is er iemand die mij ziet?
Diepgaand inzicht
Onlangs sloeg dit besef bij me in als een bom:
dit gaat over het kleine meisje in mij.
Terwijl haar ouders vroeger ruziemaakten
probeerde ze niemand tot last te zijn.
Ze werd voorzichtig, stil, geremd.
Ze probeerde onzichtbaar te zijn.
Als dat meisje nu op de dansvloer staat,
voelt ze zich onzeker, aftastend, zelfbewust.
Hunkerend naar aandacht,
maar bang om ruimte in te nemen.
Verlangend naar verbinding,
maar tegelijk erg op haar hoede.
Contact maken met haar
brengt me thuis bij mezelf.
Ik besef dat ze niets anders nodig heeft
dan mijn liefdevolle aanwezigheid.
Dat ze hunkert naar mijn aandacht en begrip,
in plaats naar van de bevestiging van een man.
Dat ze gezien wil worden door mij
en niet door iemand van buitenaf. (meer…)
Mindfulness is meer dan een momentje rust creëren.
Meer dan een manier om stress te verminderen
en aan je persoonlijk welzijn te werken.
Hoe waardevol dat allemaal ook kan zijn,
wat mij betreft gaat het veel dieper dan dat.
Het draagt het potentieel in zich om de wereld te veranderen.
Als ik echt het achterste van mijn tong zou laten zien,
dan zou ik zeggen dat mindfulness een vorm van activisme is.
Het is een rebelse daad, een revolutionaire daad.
Geweldloos verzet
Het is een daad van verzet tegen een cultuur die zegt:
Je moet productief zijn. Je moet nuttig bezig zijn.
Het moet steeds sneller en beter. Rusten is niet oké.
Dit is eigenlijk een soort van geïnternaliseerd kapitalisme
dat ons niet langer dient. Daar zijn we ondertussen achter.
Het aantal mensen met een burn-out is gigantisch.
In die zin is mindfulness een vorm van activisme.
Een grote middelvinger tegen de ‘druk-druk’ cultuur.
Je eigent jezelf de tijd toe om niets te hoeven doen.
Zo kan meer en meer het besef doorsijpelen
dat je dat niet eerst moet verdienen.
Dat je er niet hard je best voor moet doen.
Kortom: dat rust nemen jouw geboorterecht is. (meer…)
De afgelopen weken heb ik veel kunnen oefenen met boosheid.
Twee van mijn hechte vrienden raakten boosheid in me aan.
Heel eerlijk? Het liefst van al wilde ik hen gewoon vermijden.
Ik wilde het laten passeren in plaats van het uit te praten.
Ik kwam de sterke neiging tegen om het onder de mat te vegen,
om boosheid voor mezelf te houden en te doen alsof alles oké was.
De conflictvermijder in mij was zeer aanwezig.
Ze wilde de touwtjes stevig in handen houden.
Maar omdat ik binnenkort een reeks over boosheid geef,
kon ik moeilijk anders dan toch het gesprek aangaan.
Want hoe kan ik mensen aansporen om boosheid te uiten
en dingen uit te spreken, zonder het zelf te doen?
Uiteindelijk heb ik toch uitgereikt en over mijn gevoelens gedeeld.
Hoe spannend dat ook was, achteraf voelde ik me heel opgelucht.
Beide gesprekken brachten begrip, openheid en verbinding.
De moed om door te spreken werd absoluut beloond.
Interpretaties from hell
Zo fijn om eerlijk te delen wat er de laatste tijd in me omging
en om gehoord en ontvangen te worden in mijn kwetsbaarheid.
Ik vertelde een vriend dat ik zijn steun heel erg had gemist,
zijn betrokkenheid en zorgzaamheid die er voorheen wel was.
Ook mijn onderliggende overtuigingen heb ik uitgesproken.
De interpretaties van wat zijn gedrag voor me betekende.
‘Ik ben niet belangrijk’.
‘Ik doe er niet toe.’
Het zijn zulke oude overtuigingen die het meest pijn doen.
Die mijn hart doen sluiten en de boosheid aanwakkeren.
Heel verhelderend om ze uit te spreken en af te checken.
Doorgaans blijken deze interpretaties totaal niet de waarheid. (meer…)
Kopje onder
Af en toe komt het op: een golf van eenzaamheid.
Soms als ik alleen ben, soms ook in groep.
Op retraite, bijvoorbeeld, of op de dansvloer,
of zelfs bij mijn vrienden of mijn familie.
Onlangs had ik weer zo’n golf op bezoek.
Een intense variant, die moeilijk hanteerbaar was.
Gelukkig volgde ik in die week een online sessie
bij Britse meditatieleraar en auteur Jeff Foster.
Zijn stem gaf mij de nodige bedding
om de eenzaamheid te kunnen laten zijn.
Om mijn tranen te kunnen laten stromen.
Om erbij te durven blijven.
Het was een heilig, helend moment.
Als ik eindelijk stop met vluchten of fixen.
Als ik mijn eenzaamheid werkelijk ontmoet.
Dan is het draaglijk. Dan is het te verdragen.
The mind to the rescue?
Voordien was ik er vooral van aan het weglopen.
Mijn smartphone bood een welkom toevluchtsoord,
maar ook in mijn hoofd kon ik urenlang vertoeven.
Mijn mind probeerde het uit alle macht op te lossen:
Hoe kan ik dit voorkomen in de toekomst?
Misschien moet ik meer sociale activiteiten inplannen.
Misschien moet ik verhuizen naar een plek met meer mensen.
Etc.
Mijn geest spuide ook allerlei oordelen:
Ik zou toch niet eenzaam mogen zijn.
Ik mag niemand anders nodig hebben.
Ik moet me compleet voelen op mezelf.
Etc.
Hoe goedbedoeld al die gedachten ook waren,
ze leidden me nog verder weg van mezelf. (meer…)
De voorbije maanden waren voor mij best pittig.
Uitputting, eenzaamheid, moedeloosheid, …
Meer en meer kan ik mijn eigen aandeel zien
in hoe ik de pijn vergroot of net kan verzachten.
Zoals de Boeddha eeuwen geleden al zei:
pijn is onvermijdelijk, lijden is optioneel.
Hij leerde ons dat we vaak onnodig lijden
en dat we dat ook weer kunnen afleren.
Miss misery
Toen ik me bij momenten heel uitgeput voelde,
worstelde ik met het feit dat ik het zo was.
Eigenlijk had ik er onbewust een oordeel over.
“Ik zou toch niet zo uitgeput mogen zijn.
Ik zou meer energie moeten hebben.
Ik zou deze situatie beter moeten aankunnen.
Ik zou toch moeten kunnen blijven functioneren.”
Het oordeel dat erop zat, maakte het veel erger.
De vermoeidheid op zich was nog te verdragen,
maar het verzet ertegen creëerde meer miserie.
De cirkel van zelfafwijzing
Het probleem is dus niet zozeer je ervaart,
maar wat je ervan vindt.
Dat zei de Boeddha duizenden jaren geleden al
en dat kunnen we nu opnieuw beseffen. (meer…)
‘Dan zijn we uitgepraat!’ zei mijn moeder
en ze gooide de telefoon neer.
Toen barstte ze in tranen uit.
Hoe vaak heb ik dat patroon gezien:
dat mijn moeder vastliep in communicatie
en zich dan terugtrok uit de verbinding.
In haarzelf lopen mokken en klagen.
Verzanden in de slachtofferrol.
Met diepe eenzaamheid tot gevolg.
Dit patroon zie ik ook duidelijk in mezelf.
Gelukkig heb ik het steeds sneller door
en leer ik er nu anders mee omgaan.
… Al blijft het een oefening!
Het goede voorbeeld?
Ik heb nooit kunnen zien hoe mijn moeder
op een rustige manier voor zichzelf opkwam.
Meestal ging het gepaard met drama en tranen.
Ik heb nooit kunnen zien dat mijn moeder
in de kracht van haar boosheid ging staan
en van daaruit een helder verzoek zou doen.
Ik heb niet kunnen zien dat ze communiceerde
vanuit openheid en wederzijds respect.
In plaats daarvan leek het vaak een strijd.
Zo dankbaar ben ik dan ook voor de vele leraren
die mindful en verbindend communiceren voorleven.
Die een weg tonen uit conflict, spanning en eenzaamheid.
(c) Pexels
Breaking the cycle
Stilaan leer ik dat boosheid mijn bondgenoot is
die me brengt bij mijn verwaarloosde behoeften.
En dat mijn behoeften legitiem zijn en geen last (!).
Stilaan leer ik dat ik boosheid niet hoef op te kroppen
en verwijten niet enkel onderhuids moet laten leven,
maar dat ze in verbinding gebracht kunnen worden. (meer…)
Als iemand die jou dierbaar is het moeilijk heeft,
zoek je misschien vergeefs naar de juiste woorden.
Wellicht ben je bang om iets verkeerds te zeggen.
Om het op één of andere manier nog erger te maken.
Je weet niet goed waar te beginnen, dus zwijg je erover.
Je wil de ander niet herinneren aan de pijnlijke gebeurtenis.
Maar geloof me: het stilzwijgen is nog pijnlijker.
Het maakt van rouwen een heel eenzaam proces.
Schone schijn
Door er niet over te praten, zeg je eigenlijk:
je moet het maar alleen zien te dragen.
Door het onderwerp te vermijden, zeg je:
in ons contact is hier geen ruimte voor.
Je hoeft niet bang te zijn dat je er iemand mee overvalt,
want het verlies is toch altijd onderhuids aanwezig.
De rouw sluimert steeds onder de oppervlakte.
Zelfs als alles ogenschijnlijk wel oké lijkt.
Schijn kan enorm bedriegen.
Je ziet de pijn niet altijd aan de buitenkant.
Achter de façade van ‘Ik red me wel’
schuilt misschien een diepe kwetsbaarheid. (meer…)
