Relaties zijn lastig. Ik denk dat we het daar allemaal over eens kunnen zijn. Right? Of het nu gaat over een liefdesrelatie, een vriendschap of werkrelaties: ze bezorgen ons soms allemaal frustratie, teleurstelling of hartzeer. Waar mensen met elkaar in contact treden, is er een potentieel voor verbinding en grote vreugde, maar ook voor drama en conflict. Hoe kunnen we beter navigeren in de complexiteit van verwachtingen, triggers en projecties? Zonder dat we ons hoeven af te sluiten of contact moeten vermijden?
Should I stay or should I go?
Eén van mijn favoriete strategieën om met conflicten om te gaan, is ervan weglopen. Echt waar. Ik ben er niet trots op, maar dat vind ik bij uitstek de gemakkelijkste manier. Relaties zijn soms zo confronterend en mijn angst voor afwijzing of conflict is bij momenten zo groot, dat ik vaak de neiging voel opkomen om te vluchten. In mijn cocon is het namelijk prima: lekker gezellig, rustig, veilig. Zonder mensen om me heen, is er geen probleem.
Hetzelfde kunnen we ook doen met de ‘oude rommel’ in onze geest. Welke ideeën of overtuigingen hebben genoeg stof vergaard en zijn klaar om te vertrekken? Staan er nog dozen op de zolderkamer van je geest die al lang weg mogen? Welke visies en verlangens wil je loslaten, of wie weet net nog meer in de praktijk brengen? Want als je tijd neemt om te onderscheiden wat je wil loslaten, kan je mogelijks ook helder zien wat echt belangrijk voor je is. 
