Als intimiteit bedreigend voelt ~ Zelfcompassie als medicijn

Een patroon dat ik al vaak tegengekomen ben,
is de neiging te vallen voor onbereikbare mannen.

Mannen die geen interesse in me hebben,
of om welke reden dan ook niet beschikbaar zijn.

Dat betekent ook dat als een man wel voor mij kiest,
dit zodanig onwennig voelt dat ik dan wil weglopen.

Of liever: iets in mij wil weglopen.
Iets in mij schiet dan in paniek.

Ik kan het patroon zien als een deel van mij.
Gelukkig val ik er niet helemaal meer mee samen.

Toch blijft het een pittig en pijnlijk patroon.
Hoe kan ik hier vanuit zelfcompassie mee omgaan?

Mijn jongere zelf

Wat mij enorm helpt met zulke moeilijke intimiteitsissues,
is het besef dat het eigenlijk gaat over mijn innerlijk kind.

Mijn volwassen zelf verlangt wel naar een beschikbare man.
Iemand die voor haar kiest en waar ze op kan bouwen.

Maar als een beschikbare man voor me staat, ga ik op slot.
Mijn innerlijk kind weet niet wat ze ermee moet aanvangen.

Wat zij kent, is een vader die niet aanwezig kan zijn.
Die weinig interesse toont in haar belevingswereld.

Dat voelt vertrouwd, normaal, en daarom ook veiliger.
Mijn innerlijk kind verkiest dus een man die onbereikbaar is.

Zodra ik kan zien waar dit patroon vandaan komt,
zorgt dat al voor meer zachtheid voor mezelf.

Als ik kan zien dat mijn innerlijk kind erg geleden heeft,
ontstaat er vanzelf een verlangen om voor haar te zorgen.

Dan hoef ik niet langer boos te worden op haar,
maar ervaar ik net mededogen voor haar kwetsbaarheid.

Een innerlijke bedding

In plaats van het te zien als een patroon dat ik moet veranderen,
is het eerder een deel in mij dat mijn zorg en aandacht nodig heeft.

Het gaat dus niet zozeer over hoe dit patroon te fixen of op te lossen,
maar hoe mijn innerlijk kind de veiligheid te geven die ze zo gemist heeft.

Alleen dan kan ik me openen voor een beschikbare man,
als mijn innerlijk kind de toestemming krijgt om bang te zijn.

Alleen dan kan ik liefhebben vanuit mijn volwassen zelf,
als mijn kwetsuren rond intimiteit met zorg omringd zijn.

Alleen dan kan ik me werkelijk met een ander verbinden,
als er in mij voldoende bedding is van zachtheid en zelfcompassie.

Adem na adem.
Traan na traan.

Met zwetende handen
en bevende stem.

Intimiteit kan enorm bedreigend voelen.
Compassie is voor mij hierin een kostbaar medicijn.