Aan het begin van de zomer botste ik op een grens.
Maandenlange mantelzorg, stress en machteloosheid eisten hun tol.
Fysiek en emotioneel had ik stilaan de limiet bereikt van mijn draagkracht.
Ik voelde me uitgeput, overspannen, wanhopig, moedeloos.
En misschien wel het moeilijkste van al: ontzettend eenzaam.
Dus nam ik een drastische beslissing. Hoe spannend dat ook was.
Default mode
Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik heb geleerd om onafhankelijk te zijn.
Om altijd alles alleen te doen. Geen hulp te vragen. Alle lasten zelf te dragen.
Het leven heeft me dit jaar haast gedwongen om het anders aan te pakken.
Om mijn mooie theorie van hulp mogen vragen nu echt in de praktijk te brengen
Om te durven uitreiken.
Om eindelijk te erkennen:
ik heb anderen nodig (aargh!).
Om te leren ontvangen.
Wat was dat een moeilijke oefening!
Een enorme les in nederigheid voor mij.
Het pijnlijkste vond ik aan mezelf moeten toegeven dat het alleen niet meer ging.
Dat ik het niet meer gebolwerkt kreeg: mijn werk, huishouden en het mantelzorgen.
En daarnaast de onderstroom van alle onverwerkte emoties die dat met zich meebracht.
Alsof ik dan gefaald heb.
Alsof ik meer zou moeten aankunnen.
Alsof ik alles alleen moet kunnen dragen.
SOS sisterhood
Het idee zat al maandenlang in mijn hoofd.
Om een whatsappgroep te maken met enkele vriendinnen
en hen te laten weten dat ik ondersteuning kon gebruiken.
Maar ik stelde het steeds weer uit.
Tot op de dag dat het echt niet meer ging.
Toen pas besloot ik om effectief hulp te vragen.
En die kwam dan ook ten overvloede.
Het moment dat ik eindelijk durfde uitreiken,
waren de meesten bereid om bij te springen.
Het doet mijn diepgewortelde overtuiging wankelen
dat ik er alleen voor sta en ik alles best zelf kan doen.
Eindelijk mocht ik ervaren hoe het is om te mogen ontvangen.
De belangrijkste les
Het was pas toen het leven me op mijn knieën bracht
(om het even heerlijk dramatisch te zeggen, ahum)
dat ik de belangrijkste les kon leren van mijn leven:
Leni, je mag breken.
Het even niet meer weten.
Je mag leunen op anderen,
hoe eng en onwennig dat ook is.
Je mag ontvangen.
Je hoeft niet alles alleen te dragen.
Ik wens het ons allemaal toe:
dat we durven uitreiken als het nodig is,
dat we mogen leren dat het veilig is om hulp te vragen
en dat we de heling kunnen ervaren van te mogen ontvangen.
Liefs,
Leni
—
PS: Wist je dat dit ook een thema is uit mijn boek? De overtuiging ‘Ik moet alles alleen doen’ komt aan bod in het laatste hoofdstuk. Bijzonder om te merken hoe de lessen van het boek zich in mijn leven steeds blijven verdiepen. En hoe ik ook nog veel te leren heb 😊
2 Comments
wat een prachtig, eerlijk verslag. Ik heb zelf een zelfde traject achter de rug, heel zwaar en ik had het niet kunnen volbrengen zonder de steun en liefde van mijn familie en vrienden. Vaak voelde ik ook wat frustratie, als beoefenaar van het boeddhisme zou ik hier toch veel beter mee om moeten kunnen gaan, zou ik toch niet in zo’n crisis terecht moeten komen?! dat is zo duidelijk die tweede pijl die het lijden alleen maar erger maakte. Dank je wel Leni voor al het moois dat je met de wereld deelt. Je boek is prachtig. Ik wens jou alle goeds op je (hobbelige) pad. Moge we vertrouwen en veilig zijn. Groetjes Saskia
Dank je, Saskia, voor je begripvolle reactie. Dat is het inderdaad: die overtuiging dat we als beoefenaar toch beter moeten kunnen omgaan met uitdagingen, dat we moeten blijven kunnen functioneren, en geen al te intense emoties mogen ervaren (of toch niet te lang). Heel pijnlijk, I know!
Fijn ook om te lezen dat je mijn boek mooi vindt. Merci 🙂