Of ik advies voor haar had, vroeg ze. Een dierbare vriendin die ik al decennia ken en die me zelden of nooit om advies vraagt. Het toonde me dat ze het echt moeilijk had.
Ik had die avond al een tijdje naar haar geluisterd. Hoe ze zich heel kwetsbaar voelde, niet goed in haar vel zat, onzeker was geworden in haar relatie. Ze worstelde met verdriet, frustratie en eenzaamheid.
‘Advies heb ik niet echt,’ zei ik, ‘maar ik wil je wel uitnodigen om heel zacht voor jezelf te zijn als je je zo kwetsbaar voelt.’
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. ‘Hoe is dat om te horen?’ vroeg ik.
Ze deelde dat haar lichaam ontspande bij mijn woorden en ze dus wist dat het deugd zou doen. Maar haar geest reageerde ook meteen: ‘Hoe dan? HOE kan ik in godsnaam zacht zijn voor mezelf? Ik wil dit helemaal niet voelen!’
Haar woorden raakten me. Want ze gaan rechtstreeks naar de essentie.
Natuurlijk wil ze zich niet kwetsbaar voelen. Aangenaam is het niet.
Het waren rauwe, onverwerkte emoties die om aandacht vroegen.
Niet zo gemakkelijk om daar echt even ruimte voor te maken.
Dus nodigde ik haar uit om ook zacht zijn voor de weerstand.
Om gewoon toe te laten dat ze zich zo niet wilde voelen.
Dat is al voldoende…
Want zacht zijn voor jezelf doe je niet in één-twee-drie.
Er bestaat geen simpel stappenplan. Geen quick fix.
Het vraagt om vertragen, de tijd nemen om te voelen.
Om niet meteen te willen oplossen of veranderen.
Het is telkens opnieuw jezelf ontmoeten waar je bent.
Zelfs als er sterke weerstand is, zoals bij mijn vriendin.
Dat is soms heel pittig en pijnlijk.
Maar het is het meest helende dat ik ken.
Want dan zeg je tegen jezelf en je emoties:
‘Je mag er zijn. Je bent welkom.’
Is er iets liefdevoller dan dat?
Leave a reply