Een dierbare vriendin van me met een groot hart
vertelde me onlangs dat ze soms schrikt van haarzelf.
Ze voelt zich erg boos als ze naar het nieuws kijkt.
En nadien voelt ze zich schuldig over die boosheid…
Ze wil niet boos worden op wereldleiders die geweld zaaien.
Ze wil graag geweldloos en vredig in het leven staan.
Maar toch is er vaak boosheid in haar.
En dat vindt ze heel moeilijk.
Alsof ze dan gefaald heeft op het spirituele pad.
Alsof ze dan niet liefdevol en vredig genoeg is.
Misschien herken je dat?
(c) Thich Nhat Hanh
De grootste denkfout
Het is misschien wel de grootste denkfout op het pad:
dat bepaalde gevoelens en gedachten uit den boze zijn.
Het zit zo diep dat we vaak niet eens door hebben
hoe hard en veroordelend we voor onszelf zijn.
‘Ik mag geen boze gedachten hebben.’
‘Ik moet kijken met zachte ogen vol begrip.’
‘Ik ben boos DUS ik mediteer niet goed.’
‘Ik voel boosheid DUS ik ben niet vredig genoeg.’
In mijn ervaring is het net andersom:
steeds meer leer ik alle delen van mezelf toelaten.
Inclusief mijn boosheid, arrogantie, vijandigheid.
Inclusief mijn argwaan, woede en onderhuids venijn.
Wat als al deze delen zouden mogen bestaan?
Wat als ze geen bedreiging zijn voor onze innerlijke vrede?
Een oncomfortabele waarheid
Het idee dat bepaalde gevoelens een signaal zijn
dat je niet goed genoeg mediteert of beoefent.
Het geloof dat boosheid en woede een teken zijn
dat je ver van het spirituele pad bent afgedwaald.
Het idee dat je om een boeddha te kunnen zijn
die duistere emoties achter je moet zien te laten.
Dat soort ideeën zitten vrede net in de weg.
Ze creëren een pijnlijke innerlijke strijd.
Er is boosheid, maar die mag er niet zijn.
Er is woede, maar die is niet oké.
Terwijl de oncomfortabele waarheid is:
er zit nu eenmaal agressie in ons allemaal.
Zelfs al zijn we zelden in contact met onze boosheid.
Zelfs al ervaren we onszelf doorgaans als liefdevol.
De dualiteit voorbij
In ieder van ons zit venijn, agressie, vijandigheid.
En dat hoeft helemaal niet te botsen met onze vrede.
Het is net de stem van de vrede die zegt:
dag lieverd, ik zie jou. Het is oké dat je er bent.
Vrede ligt niet ver in de toekomst op ons te wachten
zodra we onze boosheid eindelijk overwonnen hebben.
Vrede is hier en nu telkens we alle delen in onszelf omarmen.
Als we ophouden met bepaalde delen te veroordelen.
Als we onszelf de toestemming geven alles te mogen voelen.
En we beseffen dat die delen volkomen onschadelijk zijn.
Boosheid is geen bedreiging voor de vrede
als je haar met liefde kan ontmoeten.
Laten we dit samen blijven beoefenen.
Voor onszelf, onze geliefden en voor de wereld.
Leave a reply